top of page

KOMENTARZ - 2 NIEDZIELA ADWENTU B (10.12.2023)

2 NIEDZIELA ADWENTU – B (10.12.2023)

PROSTUJCIE DROGI DLA PANA (Iz 40,1-5.9.11; Ps 85; 2P 3,8-14; Mk 1,1-8)

- fragment księgi Izajasza jest wezwaniem do przygotowania dróg dla Pana,

- Bóg wzywa by pocieszyć Jego lud (obraz albo niebiańskiej narady, albo obraz powołania prorockiego lub zlecenia posłannictwa prorokom). Zwrot „mój lud” jest aluzją do formuły Przymierza: „Ja będę waszym Bogiem, a wy będziecie Moim ludem”, a więc do samej zbawczej relacji pomiędzy Bogiem a Izraelem, bo tym właśnie jest Przymierze,

- ci, którzy mają pocieszać Boży lud, mają też „przemawiać do serca Jeruzalem. W przekonaniu Semitów serce nie jest siedliskiem uczuć czy emocji (bo taka role spełniają nerki), lecz wszystkich sił człowieka, szczególnie rozumu,

- użyty tu termin „Jeruzalem” nie oznacza wprost miasta Jerozolimy, lecz naród żydowski na wygnaniu, który teraz ma być pocieszony, bo skończył się czas kary i pokuty (czyli niewola babilońska), okres smutku ma przerodzić się w czas radości,

- ma dokonać się powrót z niewoli do Ziemi Obiecanej – ma to być Nowe Wyjście( na wzór wyjścia z Egiptu), jako obraz Bożej interwencji w losy narodu, ale też obraz Bożego zbawienia,

- to Bóg ma poprowadzić swój lud jak Pasterz prowadzi swoją trzodę, ale trzeba przygotować mu drogi,

- przygotowanie dróg ma być zmianą „otoczenia”: doliny mają się podnieść, góry obniżyć, a urwiska i strome zbocza stać się niziną – ma dokonać się zmiana narodu, jego podejścia do Prawa i samego Przymierza,

- dopiero po takim przygotowaniu objawi się Chwała Boża – „oto wasz bóg przychodzi z mocą”

- psalmista dzisiejszy wyraża prośbę o okazanie łaski, a ona jest zbawczym darem Przymierza (dla Izraela),

- deklaruje on, iż będzie od teraz słuchał „tego, co mówi Pan Bóg” – słuchać i strzec Bożych słów to nic innego, jak wypełniać Jego wolę (przestrzegać Prawa),

- Boże zbawienie jest jedynie dla tego, kto boi się Pana, a zatem dla tego, kto słucha Jego słów i nakazów i je wypełnia (nie chodzi o lęk przed Bogiem, lecz o lojalność wobec Jego woli),

- tylko wtedy dary Przymierza będą dostępne dla Izraela – łaska, wierność, sprawiedliwość i pokój,

- w drugim czytaniu św. Piotr poucza, iż Dzień Pański (Paruzja – czas powtórnego przyjścia Jezusa-Mesjasza) przyjdzie na pewno. Jednak nie według naszych obliczeń i oczekiwań,

- Bóg jest wierny swoim obietnicom, więc wypełnią się Jego słowa, ale w czasie przez Niego ustalonym (bo jeden dzień jest jak tysiąc lat i odwrotnie),

- to pozorne zwlekanie z przyjściem jest raczej aktem miłosierdzia i cierpliwości, gdyż celem Jego działań jest zbawienie wszystkich,

- być może Bóg czeka na nasze nawrócenie, daje nam okazje do poprawy (por. 2Krl 14,25-27; Ez 18,23-32; 33,11),

- przyjście Pana jest ukazane w scenerii Dnia Pańskiego. Dzień ten według proroków starotestamentalnych ma być dniem gniewu i kary, ale jedynie dla tych, co porzucili Przymierze, a więc samego Boga, zaś dla tzw. Reszty Izraela, która okazała się wierna, dzień ten będzie czasem zbawienia – czasem wielkiego szczęścia,

- my oczekujemy „nowej ziemi i nowego nieba” – dokona się Nowe Stworzenie – odnowienie człowieka i więzi łączącej nas z Bogiem, a nie końca świata czy czasów,

- mamy być jednak przygotowani na ten wyjątkowy czas – mamy dokonać wysiłku nawrócenia,

- dzisiejsza Ewangelii, choć sama jest dobrą nowiną o Jezusie, to prezentuje nam także osobę Jana Chrzciciela – jako proroka i posłańca, który zapowiada przyjście Mesjasza,

- ewangelia to dobra nowina, wieść , informacja przekazana przez posłańca, herolda (ευαγγελιον – „euangelion” – dobra wiadomość, szczęśliwa nowina; ευαγγελιστης – „euangelistes” – zwiastujący dobra nowinę),

- termin ευαγγελιον oznacza przesłanie o Jezusie, później jednak rozumiano go szerzej: gatunek literacki ukazujący historię Jezusa,

- Marek chce przedstawić Ewangelię o Jezusie, który jest Chrystusem, czyli Mesjaszem, ale też Synem Bożym – to główny temat tej Ewangelii (choć tego określenia brakuje w niektórych rękopisach),

- w relacji Marka Jan Chrzciciel ukazany jest jako poprzednik Jezusa, który w duchu proroka Eliasza ma zapowiedzieć przyjście Mesjasza (o Janie Chrzcicielu jako żydowskim proroku głoszącym konieczność pokuty kilkukrotnie wspomina także Józef Flawiusz w „Dawnych dziejach Izraela”),

- Marek co prawda powołuje się na proroka Izajasza, ale nie jest to dosłowny cytat, lecz nawiązanie do kompilacji tekstów o podobnym wydźwięku,

- to Jan ma przygotować drogę dla przychodzącego Mesjasza – a robi to poprzez „głoszenie chrztu nawrócenia na odpuszczenie grzechów”,

- głoszenie nawrócenia jest charakterystyczne dla starotestamentalnych proroków – grecki zwrot μετάνοια-metanoia oznacza zmianę myślenia, a w konsekwencji i postawy życiowej, zaś pierwotny hebrajski termin שוב-szub zawiera myśl o odwróceniu się, przede wszystkim od grzechu do Boga,

- wezwanie do prostowania dróg jest cytatem z Iz 40,3 (także do Ml 3,1), gdzie prorok zapowiada nowe Wyjście – już nie z Egiptu, ale z Babilonu – Bóg ponownie wyzwoli swój lud i sprowadzi Izraelitów do Jerozolimy ze wszystkich narodów, w których byli rozproszeni. By Izraelici mogli wrócić, główne szlaki musiały być przygotowane, miały być proste i płaskie. Ta zapowiedź uwolnienia i powrotu z niewoli, w tłumaczeniu Septuaginty (LXX) odnoszona jest do Jezusa,

- św. Marek zaznacza, iż cała Judea, a przede wszystkim Jerozolima odpowiada na wezwanie Jana Chrzciciela i podejmuje wysiłek nawrócenia poprzez wyznanie grzechów (podobne znaczenie miały obrzędy Dnia pojednania, wśród których arcykapłan nakładając ręce na wylosowanego kozła i wypowiadając grzechy Izraela przekazywał je symbolicznie na wspomnianego kozła , którego później wypędzano na pustynie przeznaczając go dla Azazela, a w ten sposób uwalniano lud izraelski od tych grzechów),

- pożywienie Jana Chrzciciela (szarańcza i miód leśny) wskazuje na fakt, iż sam zdobywał pokarm, a jego strój  (sierść wielbłądzia i pas skórzany) przypominał strój proroka Eliasza (2 Krl 1,8) i tych, co żyli poza społeczeństwem, na osobności,

- Jan ogłasza, iż jest jedynie poprzednikiem Kogoś bardziej zacnego, któremu nie jest godzien nawet rozwiązać rzemyka u Jego sandałów (co czynili jedynie słudzy i niewolnicy), to uniżenie ma zarazem ukazać godność przychodzącego Mesjasza,

- Jan chrzci wodą – w judaizmie istotne są rytualne obmycia, które są znakiem oczyszczenia. Grecki czasownik βαπτιζω „baptizo” oznacza obmyć, umoczyć, zanurzyć lub polać w sensie rytualnym - zazwyczaj obmyć dokonywał sam zainteresowany (pokutnik) , tu tej czynności dokonuje sam Jan, co podkreśla uroczystość znaku,

- zapowiadany przez Jana Chrzciciela Mesjasz ma chrzcić Duchem św.: skoro Mesjasz sam ma być namaszczony Duchem Pańskim to udzieli On siebie innym,

-  hebrajski termin רוח-ruah i grecki πνεῦμα-pneuma - może oznaczać „ducha" i „wiatr", Duch św. ma ożywiać, tych których ochrzci Mesjasz,

- dzisiejsza liturgia Słowa wzywa do nawrócenia, bo warto się zbawić; trzeba zmienić sposób myślenia i postępowania, bo w królestwie niebieskim będziemy myśleć po Bożemu. Nasze nawrócenie będzie przygotowaniem dróg (naszych serc) dla przychodzącego Pana.

Ks. Mariusz Woźniak


2 NIEDZIELA ADWENTU B
.pdf
Pobierz PDF • 232KB


2 wyświetlenia0 komentarzy

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie

Comments


bottom of page